شهرک صنعتی

حدود سه هفته می شه که مکان زندگی من عوض شده. بالاخره خوابگاه دانشجویی به من تعلق گرفت! و اینجوری شد که من راهی شهرک دانشگاه شدم. نکته قابل توجه اما ویژگی های این شهرک است. شهرک دانشگاه در قلب صنعتی ایران قرار گرفته. به گفته برخی حدود ۷۰ درصد صنایع ایران در همین منطقه قرار داره. جایی به نام جاده مخصوص کرج.

آرامشی عجیب بر این شهرک حکم فرماست . اینجا ساختمان ها حداکثر سه طبقه اند. خبری از شلوغی نیست. مکانی پر از درخت و سبزه. نکته جالب اما بازی کردن بچه های خردسال دانشجویانه. کودکانه که همه زیر ۷ سال سن دارند. نگاه به سیمای معصومانه اونها آدم رو به وجد میاره. انگار هنوز زندگی وجود داره. هنوز عشق زنده است. نکته جالب تر شاید بازی های فوتبال روی آسفالت دانشجوها و مسئولین خوابگاه باشه. عصرهای پنج شنبه و جمعه یه سری آدم (که سنشون حدود ۲۵ تا ۴۵ ساله!) دور هم جمع می شن و ساق واسه هم نمی گذارند. من نیز چون رهگذری افسوس گذشت روزهای زندگی رو می خورم. شاید نکته جالب تر بازی پدر و پسر در یه تیم باشه! گویا اینجا با شهرنشینی خیلی فاصله داره. اینجا عین دهات های قدیمی خودمون پر از صمیمیته. در قلب صنعتی ایران ، در کنار ربات های ایران خودرو. فاز دانشجویی پر از عشق ، زنده است . فاصله اون تا شهرنشینی از فاصله مانشت تا شهرنشینی هم بیشتره. اینجا ارتفاعی به اندازه دماوند داره. دور از هیاهو.

اما این خلوت بودن ها دردسرهای شیرین خودش رو هم داره . اولینش کم بودن خودروهای تردده. معمولاً تاکسی وجود نداره و اتوبوس ها هم هر ساعت یک بار تردد دارند. آرامش بی هزینه نیست! اینجا به خدا نزدیکتره ، شاید!

یه سوال : به نظرتون چرا سقف کارخانه های صنعتی رو اره مانند می سازند؟