زمستانی پر از جنب و جوش

زمستانی پر از جنب و جوش :
امسال از بس جنب و جوش توی کشور می بینیم که گاهی فراموش می کنیم توی زمستان قرار داریم.
صحنه اول :
دلم توی خونه گرفته. صداهایی بیرون از خونه منو فرا می خونه. صدای بلند تبل میاد. می رم بیرون. توی شهرک دانشگاه جمعیت زیادی زندگی نمی کنه. جمعیت مختصری حول دایره مانندی جمع شدن. زنجیر زن ها وسط دایره رو گرفتن. نحوه عزاداری این جمعیت من رو یاد مراسمات ۱۰ سال پیش توی ایلام می اندازه. خیلی عامیانه و شعرهایی که خیلی مضمون ندارند! عده کمی هم دور زنجیر زن ها رو گرفتن. دم به دقیقه برخی ها قربونی میارن و خونش رو می ریزن وسط دایره. زمانی که من اونجا بودم دو قربانی رو دیدم. این عده اکثراَ سال خورده بودند. زنجیر زنی برخی ها مافوق تصور آدمی، حرفه ای بود. صدای تبل نزدیک می شه! عده دیگه ای به صورت خودجوش سیال هستند. لحظه جالب فرا می رسه . گروه دوم از میان دایره گروه اول رد می شه. تبل ها تند تر می شه . مداح گروه اول تند و تندتر می خونه. شعارها تند می شه. گویا دو گروه کری می خونن و خنده های شاهدان هم جالب توجه می شه . با خانمم راه می افتیم پشت سر گروه سیال. به سمت مکانی که بعداَ اطلاع پیدا می کنیم . نکته ای عجیب به نظر می رسه. توی این گروه عده کمی زنجیر می زنن(پسر) و عده ای هم هیچ کاری نمی کنن(دختر) و فقط راه می رن. سرم رو می اندازم پایین! چکمه های نیم متری دخترهای این گروه رو می بینم. بالاتر میارم موی بیرون و قیافه فشن این افراد جلب توجه می کنه. مانتوهای چسبان هم که جای خود را دارد! جوانی با صدایی که هیچ شباهتی به مداح نداره شروع به خوندن آهنگ های عاشورایی می کنه ( صدایی در حد شادمهر ) اندکی بعد برخی مولفه های سبز جلب توجه می کنه. می رسیم به آخر خط که مکان پذیرایی از این گروه با روش های با کلاس (نسکافه و شیر کاکائو) است. جوانی با سبک رپ اندکی آوازه خونی می کنه و بعد از اون با سبک معروف محمود جهان بندری واسه امام حسین می خونه. اینم از عشق خیلی با کلاس به امام حسین. صدای تبل ها کم می شه. وقت خوردن شام و پذیرایی می رسه. بر می گردم خونه. پیش خودم می گم تبل توخالی رو هم دیدی دل من.
صحنه دوم :
دوشنبه با هزار امید و آرزو میام به سمت دانشگاه. خیابون ها به طرز مشکوکی خلوت هستند. طوری که بیست دقیقه قبل از همیشه به دانشگاه می رسم. با خودم هزار تا فکر می کنم. نکنه کسی مرده چیزی شده. خدایا خودت به خیر بگذرون. میام توی دانشگاه . همه از اتفاقات دیروز حرف می زنن! منم بی خبر می بینم که به به . در صدای تبل ها چه چیزهایی نهفته بود. چند نفر کشته شدن . سایت های خارجی نوشتن اعتراض میلیونی . نمی دونم واسه کی ناراحت باشم. شاهدان حرف هایی می زدن که روز بعد در ذهن من تناقضاتی رو به وجود آورد. تلویزیون تحلیل های متفاوتی از این روز می کرد. رئیس پلیس خودش اعلام می کنه که چند نفر کشته شدن اما کار ما نبوده. چندین و چند بار فیلم هایی رو از تلویزیون می بینم که دو الی پنج نفر بیشتر توی اون ها نیست اما صدای هورای جمعیت چند صد نفری از اونها بلند می شه. با خودم فکر می کنم می گم که دل من مونتاژ کامپیوتری رو هم دیدی دل من .
صحنه سوم :
دارم بر می گردم برم خونه. آخر هفته است . می خوام زود برسم خونه. خانمم تهدید کرده که اگه زود نرم اتفاق های بدی توی خونه برام خواهد افتاد!. توی اینترنت نوشته تظاهراتی قراره برقرار بشه. سایت های مختلف رو می خونم چیزی در مورد تظاهرات و انعکاس اون نمی بینم. به جز در رسانه های دولتی . بالاترین و … چیزی نزدن. با خودم می گم که حتماً خلوته که چیزی نزدن. از در دانشگاه می خوام خارج بشم. چشمامم حیرون می مونه. جمعیت بسیار بسیار شلوغی تجمع کرده. گویا این جمعیت از آزادی تا وصال طول داره . عجب جمعیتی . این ها تا الان کجا بودن. چرا توی اینترنت از این ها هیچ خبری نیست . چرا رسانه های خارجی چیزی نزدن در موردش . مجبور می شم که پیاده تا آزادی گز کنم. توی اون شلوغی همه چیز تعطیل بود. در راه بازگشت عده زیادی از مردم رو می بینم که نه با اتوبوس آوردنشون و نه زوری . بیشترشون دختر خانم هستند. خیلی از جمعیت جوان هستند. شعارهای جدیدی سر می دهند. از دیدن این جمعیت سرشار از نشاط می شم. نه اینکه طرفدار هر کدام از گروه ها باشم . به خاطر اینکه مردمی رو می بینم که بی تفاوت نیستند. هیچ جای دنیا نخواهید دید که دو گروه با این وسعت و کیفیت در مقابل هم صف آرایی کنن. جمعیت این گروه اندازه جمعیت میلیونی روزهای بعد انتخابات بود که واسه موسوی اومده بود. با خودم فکر می کنم می گم دل من گردش روزگار رو دیدی . گهی پشت به زین و گهی زین به پشت و گهی این و گهی آن. شاید این ویژگی اصلی ایرانی ها باشه . در وقتی که فکر می کنی همه چیز از دست رفته همه چیز رو بدست میاری . کاش روزهای آرام قبل از انتخابات بازگرده. کاش این فضای امنیتی بشکنه. دوران فتنه به پایان برسه.
صحنه چهارم:
به طور اتفاقی داشتم مصاحبه میر حسین موسوی رو در شب شمارش آرا گوش می کردم. خیلی واسم عجیب بود. انگار همین الان داره مصاحبه می کنه. گویا اون شب می دونست که چه اتفاقاتی خواهد افتاد و گویا از برنامه ها خبر داشت. در اینکه میرحسین موسوی فرد تیز هوشیه شکی ندارم اما آدم هرچه فکر می کنه نمی فهمه که چه طور یه آدم می تونه اینقدر آینده بین باشه. اوضاع همون جوری داره پیش می ره که او انتظارش رو داشت. به عبارت بهتر توپ در زمین میرحسین می چرخه و اختیارش رو داره. البته اگر صحنه سوم بهش اجازه بده. به هر حال ما میرحسین رو به لینوکس تشبیه کردیم . شاید هنوز خیلی مونده که لینوکس بتونه انقلاب بکنه و بازار رو در اختیار بگیره.
تیز هوشی میرحسین در چیز دیگه ایه . اون شهری رو هدف قرار داده که اختلاف آرا اون نسبت به رقیب ها بیشتره . شهری که دسترسی راحتی به اینترنت داره . شهری که پر از ماهواره است . شهری که پر از دانشگاهه . شهری که مثل باروته. اندکی شعله در این شهر کل کشور رو منفجر می کنه. شهری که پر از از ما بهترانه. شهری که مردمش ناراضی اند . از سختی ها به تنگ آمده اند. شهری که خیلی ها آرزوی مرگ دارن . شهری پر از ثروت. ساده ترین راه برای کشتن یه نفر هدف قرار دادن قلب اونه . دل من دوباره داره با خودش زمزمه می کنه : دل من انتخابات سالم و غیر سالم و میرحسین و احمدی نژادش رو هم دیدی. یادت میاد کوچیک بودی بابات می گفت یه نفر می تونه این کشور رو بسازه اونم میرحسینه. چی شد ؟ آیا واقعاً انقلاب اون قدر منحرف شده که حرف های میرحسین واسه ما جالب باشه ؟ میر حسین توی این بیست سال آیا انقلاب رو رصد کرده ؟ آیا در این کشور زندگی نکرده؟